Jak sobie wyobrażałaś anoreksję jako człowieka.?
Anoreksja jako człowiek? Hm.. Kiedyś przybierała postać
mentalnej przyjaciółki. W ten czas wydawało mi się, że to ona daje mi siłę do
stawiania czoła codzienności. Że to dzięki niej jestem w stanie codziennie rano
wstać z łóżka i wypełniać swoje codzienne zadania. Ona mi „pomagała” pozwalając
mi żyć od posiłku do posiłku. Cena jaką za to musiałam płacić, była taka, że
bezwarunkowo musiałam jej podporządkowywać wszystko co robiłam. Przejęła też
władzę nad moimi myślami. Ale pozwalała mi dzięki temu JAKOŚ przetrwać tą
zagmatwaną rzeczywistość.
Czy bywały takie dni, gdy jedyne co chciałaś zrobić to umrzeć.? A jeśli tak
to dlaczego.?
Myśli o śmierci pojawiały się często. Nasilały się wtedy, gdy
całkowicie traciłam kontrolę nad życiem i nie miałam żadnego poczucia wpływu na
nie. Czasem wtedy, gdy byłam już po prostu zmęczona walką z chorobą. Albo
wtedy, gdy nie wierzyłam w to, że cokolwiek może się zmienić. Myśli o śmierci
pojawiały się też wtedy, gdy wydawało mi się, że normalne życie jest dla mnie
zbyt trudne, wtedy gdy towarzyszył mi lęk przed dorosłością, od którego choroba
bezpiecznie chroniła. Bo anoreksja to w pewnym sensie choroba z lęku przed
dorosłym, odpowiedzialnym, samodzielnym życiem.
Kiedy Ana przejęła całkowicie nad Tobą kontrolę.?
Granica między zdrowiem, a chorobą jest cienka. Nie jestem
więc w stanie określić, kiedy to „ona” przejęła nade mną kontrolę. Poza tym
choroba zasłania ci oczy, aż w końcu w pewnym momencie nie wiesz czy
rzeczywiście sama tego chcesz, czy tak naprawdę to już nie ty, tylko twoja
choroba.
Czy Twoi rodzice byli w pełni świadomi, co się z Tobą działo w tamtym
okresie.?
Na początku swojej diety dostawałam pozytywne sygnały
zwrotne, także od matki. Niemniej nadszedł moment, kiedy dla niej schudłam już
za dużo, a dla mnie w ten czas, już było, ciągle zbyt mało. Generalnie nie
często był poruszany temat mojego ciała i wagi w ogóle. W mojej rodzinie nigdy
nie rozmawiało się o tematach trudnych, tematach tabu. A temat mojej choroby
był jednym z nich. Przełom nastąpił, gdy moja matka dostała telefon ze szkoły
od mojej wychowawczyni zaniepokojonej moją utratą wagi i wyalienowaniem od
reszty klasy. Po tej rozmowie przyszła roztrzęsiona do mojego pokoju,
powiedzieć mi o zaistniałej sytuacji. Pamiętam jak siedziałam pod grzejnikiem z
nogami podsuniętymi pod brodę. Ona płakała, a ja nie czułam nic. Choroba
zdążyła już przerwać moje połączenia mózgu z emocjami. Istniały tylko fakty. Pozbawione
emocji. Zaprzeczałam tylko temu, że twierdziła, że jestem chora. Zaprzeczała
przez moje usta choroba, bo ja w gdzieś w głębi wiedziałam, że nie jest
dobrze.
Bywałaś agresywna wobec ludzi np. kiedy wmuszali w Ciebie jedzenie.?
W zasadzie nikt nigdy nie wmuszał we mnie jedzenia. Niemniej
były ciągłe sugestie, że jem zbyt mało, że mogłabym zjeść trochę więcej… I
szczerze powiem, irytowało mnie to równie mocno, jakby ktoś próbował wmusić we
mnie jedzenie. Poza tym to, że potrafiłam przeciwstawić się rodzinie i
jedzeniu, dawało mi to złudne! poczucie siły i kontroli. Ale to były tylko
złudzenia. Tak naprawdę byłam słaba. Choroba w rzeczywistości otworzyła mi
oczy, że mimo nieustannie prezentowanej na zewnątrz siły, mam słabości. Że
istnieją rzeczy których się boję. Że boję się dorosłości, odpowiedzialności,
radzenia sobie bez rodziców, swojej indywidualności, kobiecości i swojej
przyszłości.
Jak często głodowałaś.?
Głodówka. Dziś to słowo wzbudza na mej twarzy sarkastyczny
uśmiech na. Jak można głodować? Dziś jem, żeby mieć siłę przeczytać książkę, by
moje komórki nerwowe mogły chłonąć informacje przekazywane na wykładzie. Jem,
żeby wydajnie pracować w mojej ukochanej bibliotece, jem, żeby mieć siłę
jeździć na rowerze.. jak tylko zginie śnieg.
Głodówki zdarzały się rzadko. Choroba w moim
przypadku skupiała się bardziej na godzinach posiłków i ich wartości
kalorycznej. Jadłam dokładnie o 7:30, 9, 12:30, 15 i 17:15. Nie mogłam się
spóźnić z jakimkolwiek zaplanowanym posiłkiem, bo wtedy nie mogłam go już zjeść.
Wtedy „ona” mówiła w mojej głowie, że nie zdążę już spalić tych kalorii do
następnego posiłku, a to znaczy, że odłożą mi się one jako wałki tłuszczu,
czego panicznie się bałam.
Czego nauczyła Cię walka z Aną.?
To temat rzeka. A zarazem jeden z tych, który wywołuje ma
mojej twarzy taki szeroki i szczery uśmiech! Chyba w tym momencie czuję przede
wszystkim dumę i zadowolenie z samej siebie. To daje mi siłę, podbudowuje moje
ja i daje PRAWDZIWE (nie złudne!) poczucie kontroli nad własnym życiem. Proces
terapii otworzył mi oczy. Zyskałam samoświadomość, której do tej pory nie
miałam. Zaczynam się cieszyć ze swojej kobiecości, której kiedyś podświadomie
się bałam. Lubię swoje dorosłe życie. Lubię móc dokonywać własnych wyborów.
Lubię powrót do ludzi, od których wyobcowała mnie choroba. (…) Terapia nauczyła
mnie uważności. Na to co dzieje się tu i teraz. Siedzę właśnie przed ekranem
monitora. Spoglądam przez okno i cieszę swoje oczy promykami słońca. Słyszę
świergot ptaków i obserwuję poruszających się po ulicy ludzi. Uśmiecha się sama
do siebie. Zwolniłam. Kiedyś pędziłam za wszystkim. Wiecznie planowałam. W
każdej niemalże chwili snułam plany, na najbliższy dzień, tydzień… Nigdy nie
żyłam chwilą, która akurat trwała. A żyjąc przeszłością, albo zamartwiając się
przyszłością nie doświadcza się chwili obecnej. Do tej pory miałam poczucie, że
życie przecieka mi przez palce. Teraz staram się być bardziej uważna. … Chcę o
siebie dbać. Chcę żyć! Chcę cieszyć się, spotykać z przyjaciółmi, chcę uczyć
się, by dotrzeć tam dokąd zmierzam – chcę być psychoterapeutą specjalizującym
się w zaburzeniach odżywiania. CHCĘ! I cieszę się, że mogę chcieć. Bo kiedyś
choroba nie pozwalała mi chcieć.
